Dwory

Krwawe żniwo na galicyjskiej wsi – tak krótko można podsumować Rabację Galicyjską, która miała miejsce w 1846 roku.
W wyniku rabacji śmierć poniosło wiele osób, głownie tych szlachetnie urodzonych. Zniszczonych zostało również wiele dworów, często prawdziwych perełek architektury.
Jednak pośród powszechnie panującej nienawiści, mordów, gwałtów i rabunków znalazły się wyjątki. Takie szczęście spotkało min. wieś Bistuszową, a to za sprawą jej ówczesnego wójta – Michała Witalisa. Miał on pozytywny wpływ na okolicznych chłopów i dzięki jego postawie, obyło się bez przelewu krwi oraz bez zniszczeń. Jednak los nadal nie był litościwy – to czego nie zniszczyła Rabacja, zniszczyły I i II Wojna Światowa. Tak było min. w przypadku dworku Rozwadowskich w Tuchowie. Dwór został spalony przez wycofujących się z Tuchowa Niemców(pod naporem „przyjaznej” Armii Czerwonej). Obecnie niewielka część kompleksów dworskich pełni swoje pierwotne, reprezentatywne funkcje.


W 1854 roku drewniany dwór Niemyskich i cały majątek w Karwodrzy kupili pochodzący z Węgier Karol i Petronela Berke. Po nich majątek odziedziczył w 1891 roku ich syn Karol Jan.
On to ukończywszy wiedeńską wyższą szkołę rolniczą, jeszcze za życia rodziców rozpoczął wprowadzać w Karwodrzy nowoczesne sposoby gospodarowania. Okazał się przy tym nadzwyczaj pracowitym i zapobiegliwym gospodarzem. Jako pierwszy w tej części ziemi tarnowskiej założył stadninę koni, winnicę, sad morelowy, hodowlę jedwabników, a ponadto zbudował młyn, tartak i cegielnię. Z cegieł w niej wyprodukowanych wzniósł wszystkie budynki gospodarcze w swoim majątku, nowy dwór i przydworską kaplicę, a także kościół parafialny w Piotrkowicach, którego był współfundatorem.



W skład tego zespołu wchodzi pałac murowany pochodzący z pierwszej połowy XIX wieku, piętrowy, złożony z korpusu głównego i przylegającego do niego od wschodu skrzydła bocznego. W obrębie zespołu znajduje się obora folwarczna prawdopodobnie z końca XVII wieku. Obecnie w pałacu mieści się Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych.







Wybudowany w XVIII w., przebudowany oraz rozbudowany w końcu XVIII w. Barokowo klasycystyczny, murowany, parterowy, na planie prostokąta, częściowo podpiwniczony z gankiem kolumnowym od frontu. Nakryty dachem czterospadowym, łamanym tzw. „polskim”, krytym gontem. W przeszłości siedziba właścicieli miejscowości rodu Bossowskich, wcześniej Ośrodek Wypoczynkowy FS Tamel Tarnów, obecnie własność prywatna z przeznaczeniem na agroturystykę i imprezy masowe. W pobliżu dworku znajdują się dwa stawy rybne, natomiast wokół dworku usytuowany jest zabytkowy park, a w nim blisko 1000-letni dąb – pomnik przyrody.